Krassen in je Huid, over Marc Mulders

Wat wil kunstenaar Marc Mulders van de mode? Kunstschilder Marc Mulders ging exclusief voor man aan de slag. Resultaat: Vijf collages met mode als thema. Geen draagbare, maar kledingstukken als tatoeages, als krassen in je huid.

Ik kende hem van naam en had zijn werk op verschillende plekken gezien, maar ik had verder nooit een beeld van hem of van zijn ambities gevormd. Dat gebeurde pas veel later. Wel leek hij per definitie met controverse verbonden te zijn. Een opmerkelijk gegeven voor iemand die zich zo uitdrukkelijk tot een zo klassiek medium als schilderen verhoudt. Maar misschien lag daar de controverse al in besloten. Alsof men net accepteerde dat er nog schilders waren, maar verder dienden zij toch gebukt te gaan onder het besef niet langer samen te vallen met de actualiteit. En dus vooral te zwijgen. Terwijl hier zich iemand leek te manifesteren die zijn medium volledig omarmde, zonder een spoortje van postmoderne distantie. En diegene hanteerde ook nog eens onderwerpen die bij niemand enige twijfel liet over de positie die bij binnen zijn medium wenste in te nemen; de dood en een bijna Reviaans verlangen naar betekenis. 'De dode dierenschilder' zoals Gert Jonkers hem ooit in Het Parool definieerde, waarmee het nog eens duidelijk wordt dat de relatie tussen Mulders en zijn omgeving niet altijd als open en soepel gedefinieerd kan worden.

En toen ging de telefoon ten kantore van Alexander van Slobbe en diende zich een onbekende stem aan, die zich voorstelde als Marc Mulders. Of hij een keer zou kunnen komen praten?
Aangezien Van Slobbe en ik partners binnen het bedrijf zijn, werd de afspraak met ons beiden gemaakt. Voor Alexander en mij was natuurlijk de vraag wat hij van ons, of beter geformuleerd: van de mode zou willen? Dit werd snel duidelijk. Mulders bleek een al even intens spreker als schilder te zijn. En waar hij naar op zoek was, zou in het moderne vocabulaire als een cross-over gedefinieerd kunnen worden. Vanuit zijn eigen medium zocht hij naar andere middelen om te kunnen spreken. Niet door simpelweg de mode in te zetten als spreekbuis voor zijn ambities, maar door op zoek te gaan naar een vorm van samenwerken, waarin zijn beeldtaal als bouwsteen voor de taal van de mode kon fungeren. Mode was voor hem meer dan een uitspraak over een broek of een jas. Mode was verbonden aan betekenis. Het bracht de ambities en verlangens van een tijd aan de oppervlakte. Door zich eenmalig tot de mode te verhouden, ontsnapte hij tijdelijk aan het vrijwillige isolement van het atelier, de galerie of het museum en plaatste hij zichzelf letterlijk binnen die actualiteit.